oktober 30

Eindelijk!

Donkere dagen komen er weer aan, website veel te lang niks aan gedaan, sorry voor diegene die mij volgen. Na het uitkomen van Fien had ik er geen puf meer voor. Ik was doodmoe van een heel druk jaar.  Heb aan mezelf gedacht en heb het schrijven ook een poosje links laten liggen. Inmiddels het schrijven wel weer open gepakt en ik zal komende tijd hier weer regelmatig mijn schrijfsels plaatsen. Om te beginnen onderstaande blog, die ik schreef en ook 1 van de redenen is waarom ik een tijdje afwezig was!

——————————————————————–

Ik loop al een aantal dagen te twijfelen of ik deze blog ga schrijven. Waarom? Geen idee,mensen hebben toch wel een oordeel over mij dus er is eigenlijk geen belemmering het niet te doen. Maar waarom zou je het dan wel doen? Niet om zielig gevonden te worden, ik ben verre van zielig. Om aandacht? Ook verre van, dat heb ik niet nodig, oké dat klinkt ook weer arrogant en zeker niet zo bedoeld .Maar gewoon omdat ik het van me af wil schrijven, het zit me dwars en schrijven is mijn passie en ik kan me nu eenmaal met sommige dingen beter uit drukken achter mijn laptop, lekker veilig, lekker laf zullen sommige zeggen. So be it.

Goed to the point. Al jaren loop ik bijna 24 uur per dag met pijn, in mijn schouders, tussen mijn schouders, uitstraling naar mijn vooral linker arm en soms gewoon mega kramp in mijn handen. Uiteraard ben ik met deze klachten meerdere keren bij de huisarts geweest. Elke keer werd ik afgescheept met een pilletje hier en daar, tegen depressie, tegen dit, tegen dat, je loopt immers al jaren in een spanningsveld, dus het zal er allemaal wel uitkomen nu het weer wat rustiger is werd er steeds gezegd. Die pilletjes hielpen wel, voor een paar dagen en dan was die verdomde pijn weer terug, hij of zij zo u wilt, is een deel van mij, hoort bij mij was ik in de loop der jaren gaan geloven. Vorige week was ik het zat, ik werd letterlijk steeds vermoeider, en ben naar de huisarts gegaan. Ik mocht bloed prikken, ook werd nu geprikt op dingen waar nog niet eerder opgeprikt is, reuma. Maar er zal wel niks uitkomen werd er gezegd, dus dan kan je aan de slag met een manuele therapeut. Drie dagen later mocht ik terug bellen. En jawel, wederom had ik de volle kaart bij de bingo, de ontstekingswaarden in mijn bloed zijn zo hoog, dat alles wijst op reuma, spierreuma denkt de dokter. Als proef krijg ik zeven dagen prednison, en aan de hand van die zeven dagen wordt het beleid bepaald. En jeetje wat een goed spul is dat! Mijn pijn is met zeker 90% afgenomen, en wat een feest is dat. Ik kan nog niet zeggen dat ik me helemaal top voel,maar ik moet ook even wennen aan het spul natuurlijk. Maar gewoon het feit dat ik nu een stukje zit te tikken zonder pijn is iets wat ik een week geleden niet voor mogelijk had gehouden! Gelukkig is spierreuma te behandelen met prednison, en kan het daardoor na 2/3 jaar verdwijnen, dus daar ga ik voor. Het enige nadeel is dat de prednison een grote weerslag heeft op mijn diabetes, maar ook daar gaat morgen met de diabetes verpleegkundige aan gewerkt worden. En ik? Ik ben alleen maar opgelucht dat mijn pijn wel degelijk een lichamelijke oorzaak heeft en geen psychische!


Tags: , ,

Copyright 2016. All rights reserved. Astrid IJsselstein

Posted 30 oktober 2016 by Astrid in category "Blog", "Schrijven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>