maart 10

Onderweg naar de boeklancering

Als een klein meisje, wachtend op Sinterklaas, zo voel ik mij de afgelopen dagen. Elke dag een kruisje zetten op de dag die geweest is, nog 12 dagen!
 
 
 
Vanmorgen toen ik opstond bedacht ik mij ineens dat het nu wel heel erg gaat opschieten. Twee werkweken van vijf dagen en één weekend. Het klinkt anderen misschien wat onnozel in de oren maar voor mij is het een hele belevenis.
 
 
 
 
Een jaar geleden had ik niet eens durven hopen wat er de afgelopen maanden allemaal op mijn pad is gekomen. Ik besloot in juni vorig jaar mijn verhaal op papier te zetten. Zo begon ik ook, lekker ouderwets met pen en papier. En voor ik het wist had ik 32 A4’tjes geschreven. Er moest maar eens een laptop komen, besloot ik in juli, dus ik zocht naar een goede tweedehands. Ik tikte mijn geschreven woorden over op de laptop en tijdens het overtikken kwamen er steeds meer woorden bij. Ergens op de helft van oktober besloot ik mijn manuscript in te sturen. Gewoon voor eventueel wat feedback dacht ik en om te horen hoe vreselijk slecht ik het had geschreven. Maar tot mijn grote verbazing kreeg ik binnen vier dagen een mail terug. Of ik mijn telefoonnummer wilde sturen. Dus dat deed ik en een week later had ik een eerste afspraak. Ik dacht: het zal wel, ze nemen me in de maling. Ik zal tijdens de afspraak wel horen dat het helemaal niks is, zo onzeker als ik was. Na die afspraak maakten we een klein maandje later een nieuwe, om mijn contract te tekenen. En dan gaat het snel! 21 maart leek toen nog zo ontzettend ver weg. Maar nu komt het akelig snel dichterbij. Tientallen keren het manuscript herlezen, woorden iets aangepast en weer lezen. De letters en woorden dansen soms voor je ogen. Er moest een omslag komen, die had ik zelf al voor ogen, maar ja, ga dat maar eens uitvoeren. Ook dat is boven verwachting goed gelukt. En dan vorige week, op 4 maart, heb je ineens je eigen boek in handen. Een proefdruk weliswaar, maar toch. Het is mijn vierde ‘kindje’. En deze bevalling ging in tegenstelling tot mijn andere twee wel zoals het hoort, in negen maanden en zonder al te veel obstakels, tot nu toe dan. Want in 12 dagen tijd kan er meer gebeuren dan je lief is, maar daar gaan we niet van uit.
 
 
 
 
De locatie kiezen, ook nog zoiets. Vele zaaltjes, en kroegjes aangeschreven hier in de buurt. De helft laat niet eens van zich horen en dan schiet ik in de stress. Met nog 2,5 maand te gaan. Ik kreeg een ingeving zomaar uit het niets, zou het wat zijn? Gelijk in de telefoon geklommen en overleg gehad, en jawel het is gelukt! De perfecte locatie die ongelooflijk goed bij mij past. Het restaurant van stadion ‘De Kuip’. De plek waar het allemaal begon!
 
 
 
 
Ondertussen zullen ze in Drenthe en Overijssel wel helemaal gek van me zijn geworden, zo hyper de pieper als ik heb lopen rondspringen de laatste maanden. Even dit nog vragen, en oh ja dat ook nog. En nu, de laatste 12 dagen, ben ik nog erger. De bloemen zijn geregeld, de ballonnen, de banner, hapjes en drankjes. Maar ik moet nog een speech schrijven, nu nog?! Ja, nu nog, ik ben er wel aan begonnen, maar backspace is in dit verhaal mijn beste vriend. Ik wil zoveel zeggen, maar niks dekt de lading van wat ik eigenlijk bedoel.
 
 
 
 
 
Maar ook dat komt goed, ik heb tenslotte nog 12 dagen!
maart 1

Het aftellen is begonnen

En dan is het eindelijk maart! Nog 20 dagen en dan zal iedereen mijn boek kunnen lezen, een boek waarin ik mijn diepste gevoelens bloot geef. Dat zelfs de mensen die mij denken goed te kennen, mij eigenlijk nu pas leren kennen. Omdat ik vaak heb geprobeerd alles zelf op te lossen, en vooral niet heb laten zien dat ook ik zware periodes ken. Altijd blijven lachen, en vooral doorgaan was mijn motto. Door te schrijven ben ik meer dan eens geconfronteerd met mezelf. En heb ik bepaalde dingen een plekje kunnen geven en ben dan ook enorm trots op het resultaat.

De dingen in het leven accepteren zoals ze zijn en zoals ze gaan is vaak voor velen best een opgave. Door mezelf meerdere malen niet op de eerste plaats te zetten en te gaan voor het geluk van mijn kind, heb ik geleerd dat dit mij ook gelukkig maakt. Onvoorwaardelijke liefde voor je kind, een kind dat toch afwijkt van wat de meerderheid van de maatschappij je oplegt is een heftig, maar mooi proces. Het stralende gezichtje, het onvoorstelbare vertrouwen, en de enorme liefde die je terug krijgt is onbetaalbaar. Je kind leunt op jou, omdat jij het allemaal weet in de ogen van je kind. Meerdere keren heb ik eerlijk verteld dat ook ik het niet allemaal weet, maar dat ik probeer te doen wat goed voelt en mij goed lijkt. Als je dan een dikke kus en enorm stralende oogjes terug krijgt weet je in ieder geval dat je op de goede weg bent. We zijn er nog lang niet, dit is slechts het prille begin van de vele heftige dingen die nog komen gaan. Maar in mijn geval is soms je gevoel volgen zoveel beter dan je verstand!

Nog twintig dagen…………

.b07c3acbd2c0df5e51dd77a47ab2ef3f

februari 25

Op locatie bezoek

Gisteren ging ik samen met een lieve vriendin op pad om de locatie van de boeklancering te bekijken. Natuurlijk wist ik allang waar het was, maar sinds de laatste keer dat ik er geweest ben is er weer een hoop veranderd. En als ‘gewone’ Feyenoord supporter kom je eigenlijk alleen in het stadion zelf. Er is een gedeelte van het restaurant voor ons gereserveerd, veel groter als ik in eerste instantie dacht. Het is echt prachtig en nu weet ik helemaal zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Dit past en hoort echt bij mij.

Ik heb nog wat kleine dingetjes doorgenomen zoals de tekst die op het ontvangst bord beneden komt te staan. En de garnalen hapjes in filodeeg vervangen voor lekkere Hollandse bitterballen.  Sommige van de luxe tafels worden vervangen door sta tafels, en dan wat versiering erbij en het moet helemaal goed gaan komen!

Dat ik mijn boek mag presenteren in wat vroeger mijn tweede huis was vind ik geweldig. De cirkel is rond, het is de plek waar het allemaal begon, waar ik mijn man leerde kennen en een plek waar ik enorm mooie herinneringen heb.  Toen ik gisteren naar binnen liep wist ik gelijk dat het zo heeft moeten zijn. Ik ben er enorm trots op!

 

11007646_782394218498109_1709862739_neen klein stukje van het gedeelte wat voor de boek presentatie gereserveerd is.

februari 23

Eerste bestelling

Vandaag is de eerste bestelling met boeken geplaatst. Evenals de proefdruk! Woensdag 4 maart zie mijn manuscript voor het eerst in boekvorm! Ik vind het echt enorm spannend! De boeklancering komt ook steeds dichterbij, nog drie weken en vijf dagen!! En ja ik vind het best eng allemaal hoor, mijn speech heb ik al 25 keer herschreven en nog krijg ik niet de juiste woorden op papier. Misschien moet ik het maar laten gebeuren, maar daar kan ik slecht tegen. Het liefst zit ik overal gelijk bovenop. Mijn script al tien tallen keren herlezen en elke keer vallen me weer andere dingen op. Begin nu echt blind te worden van mijn eigen woorden. Maar uiteindelijk komt het allemaal goed!

Vandaag ook de definitieve omslag gekregen, en wowww, hij is echt zo ontzettend mooi. Nog mooier dan de conceptomslag, die overal te zien is. Hoe het uiteindelijk is geworden hou ik nog even geheim, anders heb ik straks niks meer te onthullen ;-) Veel verschil zit er niet in hoor, geen grote en drastische veranderingen, maar het zijn de uiteindelijke details die het hem doen natuurlijk! Althans voor mij. Ik moet ook maar eens gaan bedenken wat ik ga aantrekken op deze belangrijke dag. Ik denk dat ik mijn jurk, die ik aanhad bij het ‘Brul van Hul’ gala in december een beetje laat aanpassen door mijn schoonmoeder, en er geheel in stijl van mijn boek wat roze en blauw accenten aan toe voeg. Ik ben er nog niet helemaal uit!

Category: Blog, Boeken | 2 reacties