maart 10

Onderweg naar de boeklancering

Als een klein meisje, wachtend op Sinterklaas, zo voel ik mij de afgelopen dagen. Elke dag een kruisje zetten op de dag die geweest is, nog 12 dagen!
 
 
 
Vanmorgen toen ik opstond bedacht ik mij ineens dat het nu wel heel erg gaat opschieten. Twee werkweken van vijf dagen en één weekend. Het klinkt anderen misschien wat onnozel in de oren maar voor mij is het een hele belevenis.
 
 
 
 
Een jaar geleden had ik niet eens durven hopen wat er de afgelopen maanden allemaal op mijn pad is gekomen. Ik besloot in juni vorig jaar mijn verhaal op papier te zetten. Zo begon ik ook, lekker ouderwets met pen en papier. En voor ik het wist had ik 32 A4’tjes geschreven. Er moest maar eens een laptop komen, besloot ik in juli, dus ik zocht naar een goede tweedehands. Ik tikte mijn geschreven woorden over op de laptop en tijdens het overtikken kwamen er steeds meer woorden bij. Ergens op de helft van oktober besloot ik mijn manuscript in te sturen. Gewoon voor eventueel wat feedback dacht ik en om te horen hoe vreselijk slecht ik het had geschreven. Maar tot mijn grote verbazing kreeg ik binnen vier dagen een mail terug. Of ik mijn telefoonnummer wilde sturen. Dus dat deed ik en een week later had ik een eerste afspraak. Ik dacht: het zal wel, ze nemen me in de maling. Ik zal tijdens de afspraak wel horen dat het helemaal niks is, zo onzeker als ik was. Na die afspraak maakten we een klein maandje later een nieuwe, om mijn contract te tekenen. En dan gaat het snel! 21 maart leek toen nog zo ontzettend ver weg. Maar nu komt het akelig snel dichterbij. Tientallen keren het manuscript herlezen, woorden iets aangepast en weer lezen. De letters en woorden dansen soms voor je ogen. Er moest een omslag komen, die had ik zelf al voor ogen, maar ja, ga dat maar eens uitvoeren. Ook dat is boven verwachting goed gelukt. En dan vorige week, op 4 maart, heb je ineens je eigen boek in handen. Een proefdruk weliswaar, maar toch. Het is mijn vierde ‘kindje’. En deze bevalling ging in tegenstelling tot mijn andere twee wel zoals het hoort, in negen maanden en zonder al te veel obstakels, tot nu toe dan. Want in 12 dagen tijd kan er meer gebeuren dan je lief is, maar daar gaan we niet van uit.
 
 
 
 
De locatie kiezen, ook nog zoiets. Vele zaaltjes, en kroegjes aangeschreven hier in de buurt. De helft laat niet eens van zich horen en dan schiet ik in de stress. Met nog 2,5 maand te gaan. Ik kreeg een ingeving zomaar uit het niets, zou het wat zijn? Gelijk in de telefoon geklommen en overleg gehad, en jawel het is gelukt! De perfecte locatie die ongelooflijk goed bij mij past. Het restaurant van stadion ‘De Kuip’. De plek waar het allemaal begon!
 
 
 
 
Ondertussen zullen ze in Drenthe en Overijssel wel helemaal gek van me zijn geworden, zo hyper de pieper als ik heb lopen rondspringen de laatste maanden. Even dit nog vragen, en oh ja dat ook nog. En nu, de laatste 12 dagen, ben ik nog erger. De bloemen zijn geregeld, de ballonnen, de banner, hapjes en drankjes. Maar ik moet nog een speech schrijven, nu nog?! Ja, nu nog, ik ben er wel aan begonnen, maar backspace is in dit verhaal mijn beste vriend. Ik wil zoveel zeggen, maar niks dekt de lading van wat ik eigenlijk bedoel.
 
 
 
 
 
Maar ook dat komt goed, ik heb tenslotte nog 12 dagen!
maart 1

Het aftellen is begonnen

En dan is het eindelijk maart! Nog 20 dagen en dan zal iedereen mijn boek kunnen lezen, een boek waarin ik mijn diepste gevoelens bloot geef. Dat zelfs de mensen die mij denken goed te kennen, mij eigenlijk nu pas leren kennen. Omdat ik vaak heb geprobeerd alles zelf op te lossen, en vooral niet heb laten zien dat ook ik zware periodes ken. Altijd blijven lachen, en vooral doorgaan was mijn motto. Door te schrijven ben ik meer dan eens geconfronteerd met mezelf. En heb ik bepaalde dingen een plekje kunnen geven en ben dan ook enorm trots op het resultaat.

De dingen in het leven accepteren zoals ze zijn en zoals ze gaan is vaak voor velen best een opgave. Door mezelf meerdere malen niet op de eerste plaats te zetten en te gaan voor het geluk van mijn kind, heb ik geleerd dat dit mij ook gelukkig maakt. Onvoorwaardelijke liefde voor je kind, een kind dat toch afwijkt van wat de meerderheid van de maatschappij je oplegt is een heftig, maar mooi proces. Het stralende gezichtje, het onvoorstelbare vertrouwen, en de enorme liefde die je terug krijgt is onbetaalbaar. Je kind leunt op jou, omdat jij het allemaal weet in de ogen van je kind. Meerdere keren heb ik eerlijk verteld dat ook ik het niet allemaal weet, maar dat ik probeer te doen wat goed voelt en mij goed lijkt. Als je dan een dikke kus en enorm stralende oogjes terug krijgt weet je in ieder geval dat je op de goede weg bent. We zijn er nog lang niet, dit is slechts het prille begin van de vele heftige dingen die nog komen gaan. Maar in mijn geval is soms je gevoel volgen zoveel beter dan je verstand!

Nog twintig dagen…………

.b07c3acbd2c0df5e51dd77a47ab2ef3f