maart 23

Interview De Brul van Hul

22 maart 2015, een dag na de boeklancering gaf ik een interview aan Alexander Hulleman, in eerste plaats 1 van mijn uitgevers, maar daarnaast zelf ook schrijver, voor de website www.debrulvanhul.nl .

 

Astrid IJsselstein over haar boek en transgenderkind:
Britt is onderdeel van ons gezin, wij gaan allemaal mee in de strijd die zij voert tegen het ‘anders’ zijn.
 
Afgelopen zaterdag lanceerde jij jouw boek Roze met blauw lint. Dit gaat over jouw dochter Britt, inmiddels 8, maar al op vierjarige leeftijd riep: Maar mama…Ik ben toch een jongetje.Wat wil jij met jouw boek vertellen?
In eerste instantie wilde ik gewoon mijn verhaal op papier zetten, om dingen voor mezelf te kunnen verwerken. Het eerste stukje van het boek gaat over hoe ik mijn heb leren kennen en hoe we uiteindelijk een prachtig gezin kregen, maar ook veel tegenslagen hebben gehad. Uiteindelijk is het een prachtig boek geworden, en ik hoop ouders die moeite hebben met het accepteren van hun kind, en dat hoeft niet persé alleen genderdysforie te zijn, een klein beetje tot steun te zijn. Dat het voor het welzijn van je kind toch het beste is hem of haar te accepteren zoals ze zijn. Je wordt er niet alleen zelf gelukkiger van maar ook je kind! Ik zeg altijd, als je kind gelukkig is ben je het zelf ook, onvoorwaardelijke liefde!
Naast het leven van Britt omschrijf je ook wat het met je gezin doet. Kun je dat een beetje omschrijven?
Britt is onderdeel van ons gezin, wij gaan allemaal mee in de strijd die zij voert tegen het ‘anders’ zijn. Wij steunen haar allemaal op onze eigen manier, maar laten elkaar volledig in onze waarde. Natuurlijk was het raar voor ons allemaal om ineens een jongen in huis te hebben na zoveel jaar. En we hebben het er allemaal moeilijk mee gehad, we hebben moeten groeien in het proces. Maar door de steun van ons gezin, kan Britt dit aan en is ze enorm gelukkig.
In Nederland is het zijn van Transgender nog niet echt een gespreksonderwerp waar makkelijk over wordt gepraat, waar ligt dat aan denk je?
We leven enorm in een hokjes maatschappij, het is zwart of wit en alles wat ertussen in zit is vreemd of raar. Mensen zijn bang voor de buitenwereld, oordelen omdat je niet voeldoet aan wat het meerendeel maatschappij je oplegt. Ik vind dat erg jammer, er is zoveel meer dan alleen zwart en wit. Mensen en kinderen komen in de maatschappij in mijn ogen veel meer tot hun recht als ze kunnen en mogen zijn wie ze echt zijn, en geen toneel stukje hoeven op te voeren. Hoe fijn zou het zijn als iedereen gewoon loopt te stralen en niet van binnen wordt verteerd door enorm verdriet! Het zou zo mooi zijn als iedereen accepteert dat ook de natuur, of God, weleens een foutje maakt. Maar transgenders zijn net zo goed als jij en ik mensen met een kloppend hart en gevoel alleen bij hun ‘verpakking’ is een ‘foutje gemaakt’.
Heb je ook het gevoel dat dat komt omdat er nogal raar tegen travestieten en mannen die zich wel als vrouw kleden, maar verder er weinig aan doen om te verbloemen dat ze man zijn.
Travestieten zijn in mijn ogen mensen die echt toneel spelen en daarmee de aandacht willen trekken. Of misschien zelf niet weten wie of wat ze zijn, of gewoon een uitlaatklep nodig hebben om te uit de dagelijkse sleur van hun saaie kantoor of gezinsleven te stappen. Ik vind altijd dat deze mensen zich enorm profileren met dikke lagen make-up en veel te opvallende kleding. Ik denk inderdaad dat veel mensen het nogal eens verwarren met genderdysforie en er daarom niet open voor staan. Begrijp me niet verkeerd, ik vind ook dat die travestiet zijn lekker hun gang moeten gaan hoor, ze zullen zich er gelukkig bij voelen. Maar het hoeft van mij niet op zo’n opvallende manier zeg maar.
Tegen welke practische dingen loop je aan met Britt?
Ik heb weleens gehad dat we ergens naar de wc gingen en Britt met mij mee ging naar het dames toilet. Er komt iemand uit de wc en die zegt tegen Britt de jongens wc is hiernaast hoor. Ik moest oppassen dat ik niet vreselijk hard begon te lachen, maar heb de mevrouw vriendelijk verteld dat mijn zoon niet alleen durfde naar het toilet en daarom met mama meeging, en daarbij is het nog een kind, dus who cares?
We zullen in de toekomst voor nog wel meer dingen komen te staan, bijvoorbeeld het omkleden met de gymles op school. Nu in groep 4 kleden ze nog gezamenlijk om maar het duurt niet lang meer of we zullen ook daar een oplossing voor moeten zoeken waar Britt zich het fijnst bij voelt.
En afgelopen Sinterklaas op school was voor Britt een verdrietig moment, omdat zijn natuurlijk als meisje staat ingeschreven, kreeg zij van Sinterklaas ook een meisjes kadootje. Het is thuis gelijk naar Fenna, haar oudste zus gegaan. Britt was heel verdrietig dat sinterklaas haar een stom meisjes tekenboekje had gegeven. Terwijl ik school van te voren had gevraagd er rekening mee te houden.
Je lanceerde je boek in het restaurant van de kuip! Een mooie plek! waarom daar?
De Kuip was vroeger mijn tweede huis, van mijn twaalfde tot mijn 22ste toen Fenna werdt geboren was ik er wekelijks te vinden,trainingen,wedstrijden, handtekeningen jagen, foto’s maken. En ik heb er Richard leren kennen, mijn man. Mijn boek begint daar, en ik vind het ontzettend mooi dat het hier heeft kunnen plaatsvinden, voor mijn gevoel is het cirkeltje rond. De geboorte van mijn gezin en de geboorte van mijn boek in het mooiste stadion van Nederland!
Je hebt met je boek een stukje privé aan de hele wereld laten weten. Vond of vind je omgeving dat moeilijk?
Ik heb geprobeerd mijn omgeving zoveel mogelijk in hun waarde te laten en alleen vanuit mijn eigen gevoel te schrijven, en dat is me denk ik goed gelukt. Mensen zullen zichzelf herkennen, maar voor mijn gevoel heb ik wel op een respectvolle manier geprobeerd hun in hun waarde te laten, het is echt mijn boek en mijn eigen beleving en verhaal. Achterin staat ook dat ik niemand persoonlijk wil aanvallen of kwetsen. Het is goed dat mijn omgeving leest dat ook ik het niet altijd even makkelijk heb al lijkt dat vaak wel zo. Of ze het moeilijk vinden, dat weet ik niet, hun namen zijn voor onherkenbaar, alleen mensen die mij echt goed kennen zullen eruit halen wie wie is.
Britt is nu nog maar acht. Hoe gaat het traject verder én ga weer nog een vervolg boek schrijven?
Dat zit zeker in de planning! Ik werd op een idee gebracht voor mijn tweede boek, door Alexander Hulleman, om in het tweede boek te beschrijven hoe mijn omgeving het proces tot nu met Britt heeft beleefd, en dat vind ik eigenlijk wel een hele goeie, zodat mijn lezers niet alleen mijn kant van het verhaal kennen, maar ook hoe mijn naaste familie en dierbaarste vrienden het vinden. Ik ben van plan daar zeker werk van te maken. He traject ligt nu stil tot de pubertijd begint voor Britt, dan mogen we ons weer melden bij de kliniek en zal ik tijdens dat deel van het traject weer voldoende stof hebben op te schrijven, dus de komende 10 jaar zijn de lezers zeker nog niet van mij af wat dit onderwerp aangaat, tenminste dat hoop ik!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>