augustus 6

Blogs

 

blogging

Doorstuur berichtjes

Waar wij,of tenminste ik, het vroeger moesten doen met handgeschreven kettingbrieven, gaan er nu via diverse media doorstuur berichten rond. “Als je dit aan zeven mensen doorstuurt, dan overkomt je over negen minuten iets geweldigs”. Ja hoor, zal best denk ik dan, en met het stemmetje van de reclame meneer in mijn hoofd klik ik hem weg. Nu mijn dochter, ja hoor daar is ze weer, heerlijk om over te schrijven, maar dat terzijde, op de middelbare school zit ontkom je niet er bijna niet aan dat ze een telefoon met minimaal “Whats app” erop moeten hebben, want wij hadden vroeger een ‘bel lijst’ tegenwoordig hebben ze een klassen app om van alle noodzakelijke dingen op de hoogte te blijven. Dus vriendinnetjes op de app, nog meer groepjes je kent het misschien wel, en zo niet, lekker houden zo ;-). Zo ontkom je er niet aan dat ook mijn dochter die doorstuur onzin te verwerken krijgt, helaas.

Vannacht werd ze wakker, en keek op haar telefoon hoe laat het was. Ze zag ook dat ze van één van haar vriendinnen een appje had ontvangen, met daarin de tekst van de volgende strekking, “Als je dit doorstuurt ga je dood, en een meisje had dit niet gedaan en 29 dagen later stierf haar moeder”. Mijn kind, zo gevoelig als ze is, was hier zo erg van geschrokken dat ze het midden in de nacht gelijk naar hele contactenlijst heeft door gestuurd. Onzin natuurlijk, dat weet ik, dat weet u, maar zij geloofde er heilig in met haar slaapdronken hoofd. Nog hevig ontdaan van dit bericht stond ze vanmorgen op. Ik heb haar verteld dat het onzin en ze het niet naar iedereen moest sturen, met een grote huil partij als gevolg, ze was zich van geen kwaad bewust, maar wel bang als ze het niet zou doen er iets ergs zou gebeuren. Met hoofdpijn en koude rillingen ging ze vanmorgen naar school. Toevallig had ik zojuist een gesprekje met haar mentor, en heb dit toch even aangekaart bij haar. Was ze heel blij mee en ging het vanmiddag met de klas bespreken. En ze ging gelijk even een kijkje nemen met hoe het nu met mijn kind gaat. Ik denk dat haar hoofdpijn inmiddels wel gezakt is, want ik heb nog geen telefoontje gehad dat ze naar huis toe wil.

Gelukkig is mijn dochter, net als ik heel open, en staat ze mij toe om af en toe in haar telefoon te kijken en verteld ze gelukkig (bijna) alles wat ze online en offline uitspookt en dat vind ik wel een gerust stellende gedachte. Want ik ben me ervan bewust dat dat lang niet overal zo is. Toch denk ik dat het erover praten met je kind helpt, in alle opzichten, ik heb geen geheimen, zij ook niet.

De doorstuur berichtjes zijn helaas niet te voorkomen ben ik bang, zolang ze maar leuk zijn, dan heb ik er niet zoveel problemen mee.


Hernia

Eind 2011 kreeg hevige pijn in mijn onderrug en bil. Na een aantal dagen maar eens naar de huisarts gegaan Ischias vertelde hij mij. Zooitje pijnstillers mee, rustig aan en het komt goed. Nou goed kwam het niet, want de pijn werd alleen maar erger en erger, van diclofinac naar tramadol incl paracetamol maar de hevige pijn werd alleen maar erger en ging uitstralen naar mijn been. Je zult begrijpen met 3 kleine kinderen in huis en een werkend man is het totaal niet handig. Het ging van kwaad tot erger en kon op gegeven moment mijn kinderen niet meer zelf naar school brengen. Uiteindelijk mocht ik naar de neuroloog, ziekenhuis gezocht met de kortste wachttijd en dat bleek het ziekenhuis in de woonplaats van mijn ouders, mijn geboorteplaats. Mijn vader kwam mij halen met de kinderen omdat ik nauwelijks nog een stap kon verzetten. Bij de neuroloog aangekomen bleek ik uitvalverschijnselen te hebben, maar doordat de pijn zo overheerste heb ik dat nooit echt bewust waargenomen.

De neuroloog wilde mij opnemen om de pijn onder controle te krijgen en met opname kon ik de volgende dag al voor mri-scan dus daar heb ik mee ingestemd.. Gelukkig kon het met school geregeld worden en konden de kinderen die week dat ik opgenomen was bij mijn ouders logeren.
Ik moest naar de neurochirurg in een ander ziekenhuis en kreeg een dvd’tje en diagnose hernia mee. Bepakt en bezakt met doosjes morfinepleisters, tramadol en maagbeschermers mocht ik na een week naar huis. Ze hadden via de transmuraal verpleegkundige gelukkig wel een ziekenhuis bed voor mij thuis beneden kunnen regelen, want traplopen wat totaal geen optie meer.

Na een week thuis had ik de afspraak met de chirurg, hij stopte het dvd’tje in zijn computer en het eerste wat hij zei was, “Gefeliciteerd mevrouw, u heeft de hoofdprijs, 4 dubbele hernia’s!!” Ik keek hem wat verdwaasd aan en hij begon te vertellen dat hij er maar 1 kon opereren omdat anders mijn hele ruggenwervel in zou zakken en ik dan rolstoel afhankelijk zou worden. Ik vond op dat moment alles prima als ik maar van die helse pijn af kwam. De eerst volgende mogelijkheid tot opereren was anderhalve maand later. Dus uiteraard gelijk vast gezet. Hoe ik die anderhalve maand ben door gekomen weet ik nog steeds niet.

Dag van de operatie was ik natuurlijk mega zenuwachtig maar ook blij omdat ik dat ik dan eindelijk die pijn niet meer zou voelen, na bijna 4 maanden kon ik me niet meer voorstellen hoe het zou zijn om zonder pijn te leven, dus ik was blij dat ik als eerste aan de beurt was.
Toen ik wakker werd was inderdaad de pijn verdwenen, jeetje wat een verademing. Na een paar uur kwam de chirurg aan mijn bed om mij te vertellen dat hij de hernia niet heeft kunnen opereren omdat het een verkleefd en vergroeid zooitje is onder in mijn rug. Wel heeft hij de zenuwbeklemming waardoor ik zo’n pijn had kunnen opheffen, maar ik moest wel drie dagen plat op mijn rug blijven liggen omdat hij de wond groter als normaal had moeten maken en er wondvocht lekte.
Tot op de dag vandaag ervaar ik elke dag pijn maar niet meer de hevige pijn die ik gehad heb gelukkig. Ik probeer te doen wat ik kan maar alles beperkt, want bijvoorbeeld stofzuigen,dweilen, ramen zemen en toilet op 1 dag schoonmaken lukt me gewoon niet. En ook sommige dingen met de kinderen gaan niet meer zoals zou moeten omdat mama’s rug altijd pijn doet. We moeten er mee leren leven en dat gaat vooralsnog redelijk en hopelijk komt die vreselijke zenuwpijn nooit meer terug!