oktober 16

De wereld van Fien!

Ik ben eraan toe iets leuks te vertellen en met jullie te delen.

Mijn kinderboekje komt begin februari 2016 uit! En jeetje wat ben ik nu al trots. De titel van het boekje wordt:

De wereld van Fien
“Leven met een verstandelijke beperking & dyslexie door de ogen van een kind”

Fien is een meisje van 9 jaar met een verstandelijke beperking en dyslexie. Ze verteld in haar eigen woorden hoe zij het in haar eigen wereld beleefd. Hoe het is om zich niet begrepen te voelen.
In negen kleine verhaaltjes verteld Fien dat ze ondanks haar beperking ook gewoon een meisje is net als ieder ander kind.

Het boekje zal gedrukt worden in Dyslexie lettertype en de tekeningen bij de verhaaltjes worden gemaakt door de klas van mijn tweeling, groep 5 van SBO de Burcht in Ridderkerk.

Meer informatie volgt!

augustus 23

4 oktober 2015 in de Boekenberg Spijkenisse!

Boekpresentatie transgender

Van 14:00 tot 15:30 | De Boekenberg – Opkamer

Kosten: Gratis

04

okt
Astrid IJsselstein vertelt over haar boek Roze met blauw lint. Wat doe je als je dochter vertelt: ‘Mama, ik ben een jongen dat weet je toch?’

Astrid IJsselstein vertelt op zondag 4 oktober over haar boek “Roze met blauw lint”. Wat doe je als je dochter vertelt: ‘Mama, ik ben een jongen dat weet je toch?` Wij besloten Britt te accepteren zoals ze is en samen het avontuur aan te gaan. Nu vijf jaar later heeft Astrid haar ervaringen van het prille begin van deze periode beschreven in haar boek. Vanaf het moment dat zij haar man leerde kennen, de geboorte van hun prachtige gezin tot afgelopen jaar is beschreven. Het begin van alles, maar zeker niet het einde, er zullen nog vele drempels te nemen zijn. Het is niet altijd even makkelijk. Vooral de mening van de maatschappij is soms keihard. Maar zij hebben besloten er vol voor te gaan, wat de toekomst ook zal brengen.

augustus 13

In de vakantie modus

De afgelopen weken heb ik volop in de vakantie modus gestaan, met nog ongeveer 1,5 week te gaan voor de kinderen proberen we weer langzaam in het normale ritme te komen.

Dat betekend dat er niet meer naar bed gegaan wordt wanneer we zin hebben, of tot 10 uur ‘s morgens op bed liggen. Gewoon het normale ‘schoolritme’ weer terug.

Achter de schermen heb ik de laatste tijd niet stil gezeten, mijn website vernieuwd, en verschillende interviews zijn gepubliceerd. De Laatste week van Juli werd mijn interview op Radio 1 bij het programma de ochtend uitgezonden. En de Margriet gepubliceerd, begin van de maand Juli werd het interview in de Mijn Gehiem Special gepubliceerd. Beide interviews zijn inmiddels op mijn site geplaatst.

Er zitten nog wat dingen in de ‘pijplijn’ dus ik hoop binnenkort weer met leuk nieuws te komen!

Liefs Astrid

mei 28

Bijna een jaar geleden…….

Volgende week is het een jaar geleden dat ik een notitieboek kocht en aan het eerste stuk van mijn hand geschreven manuscript begon. 32 a4’tjes schreef ik vol met de hand voordat ik besloot een tweedehands ‘schrijf-laptop’ aan te schaffen. Zo kon ik ook een aantal mensen deelgenoot maken van mijn hersenspinsels.Wat weer motiveerde om verder te schrijven aan mijn persoonlijke verhaal. Ik kreeg afgelopen weken het “verwijt” dat het eerste stuk wel erg over mijzelf ging/gaat, maar het hele boek gaat over mijzelf niet alleen het eerste stuk. Dat was nodig omdat dat mij voor het grootste gedeelte gemaakt heeft tot wie ik nu ben.

 

Of ik klaar ben met schrijven? Nee, er komt zeker een vervolg, wanneer weet ik niet. Ik realiseer me momenteel dat ik erg moe ben van wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurd is, en er gaan zeker nog wat mooie dingen komen. Zo staat er in de special van Mijn Geheim die vanaf 9 juli verkrijgbaar een mooi stuk, ook in de Margriet,vanaf 30 juli verkrijgbaar, komt er een artikel. En een recensie in tijdschrift Zij aan Zij.
Op zondagmiddag 4 oktober is er van 14.00 tot 15.30 een presentatie/lezing in mijn oude woonplaats en geboortestad Spijkenisse, in bibliotheek de Boekenberg. En wie weet wat er allemaal nog meer op mijn pad komt!

 

Voorlopig ga ik me vanaf volgende week volledig richten op een fictief manuscript, wat in grote lijnen al geschreven is, maar echt nog de nodige perfectie nodig heeft. Want volgens een aantal journalisten die mijn boek gelezen hebben schijn ik toch best te kunnen schrijven.

 

Tot zover mijn up-date, tot later!

april 7

Hoe promoot ik mijn boek?

Bijna drie weken na de boekpresentatie zitten we al, en wat gaat de tijd hard, niet normaal!

Het was een geweldig feestje, intiem, gezellig met allemaal lieve mensen. Ik heb er onwijs van genoten! En dan ineens is je boek overal te bestellen en kunnen mensen mijn verhaal lezen. Best eng hoor, omdat ik toch mezelf totaal bloot geef. Ik heb al enkele hele mooie reacties terug gehad. En dat doet me natuurlijk goed. Het geeft me extra motivatie om het nog meer te promoten.

Eind vorige week heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik gaan mailen naar landelijke kranten, en wat boekhandelaren in Nederland en Belgie. De krant van ‘wakker Nederland’ reageerde binnen uur en vanmorgen had ik een super leuk interview met hun! Donderdag komen ze foto’s maken voor bij het artikel. En dan even afwachten wanneer het in de krant komt natuurlijk.

Zelf als schrijfster promotie maken voor je eigen boek voelt best raar, en soms heb ik het idee dat ik overkom als een mega wanhopige schrijfster die opzoek is naar publiek. Natuurlijk wil ik een mega groot publiek bereiken in Nederland en Belgie,  maar vindt maar eens de juiste kanalen. Ik denk dat ik zelf er alles aan doe wat ik kan. En een interview in de wakkerste krant van Nederland draagt daar natuurlijk alleen maar aan bij.

Ook heb ik volgende week een koffie ochtend in de plaatselijke bibliotheek, erg leuk en hopelijk komen er veel mensen op af.

We staan nog maar aan het prille begin, maar hopelijk wordt mijn boek steeds bekender bij het grotere publiek!

11046768_1570702173168876_245660652140162532_n

maart 19

Op zoek naar………..

Ik ben mezelf niet, of al die jaren nooit geweest. Een mooi duo zong dat in mijn jaren als puber. Uren lang draaide ik hun cd’s en elk liedje zong ik van voor naar achter en weer terug mee. Maar wie ben ik eigenlijk? Ik hoopte het antwoord te vinden door het schrijven van mijn boek. Meerdere malen tijdens het schrijven heb ik mij afgevraagd wie ik ben, maar het antwoord liet lang op zich wachten.
Gehard door vele tegenslagen, maar gesterkt door kracht en vechtlust wat ik eigenlijk nooit verwacht had te hebben.

We zullen doorgaan, wederom een zin uit prachtig lied, is in mijn leven wel van toepassing. Minder relevante dingen voor het boek, maar wel moeilijke zware dingen die ik niet beschreven heb, je hoeft tenslotte ook niet alles van me te weten. Maar het zijn wel dingen die mij gevormd hebben.

  Mijn huisarts heeft mij geleerd dat ik niet alles hoef te doen om anderen te pleasen. Want wat zullen zeggen over me? Hoe zullen ze denken over me? Ik kon zelf al amper dealen met het feit wie ik was, laat staan dat een ander me zou kunnen nemen hoe ik ben. Zoals mensen bij de EO opzoek gingen naar God, ging op zoek naar mezelf. En beetje bij beetje kwam ikzelf te voorschijn. Uit mijn schulp gekropen, maar heb mezelf nog steeds niet helemaal gevonden. Maar ik zit er akelig dichtbij!

Nu de laatste week, merk ik dat ik weer ga denken, wat zullen andere zeggen? Wat zullen ze denken over mijn boek? Het is natuurlijk anders als bij een echt verzonnen verhaal, omdat een recentie over een persoonlijk verhaal in mijn ogen nou eenmaal moeilijk te maken is. Het zal uiteindelijk allemaal goed komen, en gelukkig ben ik nu wel zover in al die jaren gekomen dat ik kan denken, take it or leave it. Dan maar niet.

Dus ik kijk omhoog, naar zon en zoek niet naar een antwoord. Want waarschijnlijk zal ik altijd opzoek blijven naar iets wat ik niet ga vinden.

maart 10

Onderweg naar de boeklancering

Als een klein meisje, wachtend op Sinterklaas, zo voel ik mij de afgelopen dagen. Elke dag een kruisje zetten op de dag die geweest is, nog 12 dagen!
 
 
 
Vanmorgen toen ik opstond bedacht ik mij ineens dat het nu wel heel erg gaat opschieten. Twee werkweken van vijf dagen en één weekend. Het klinkt anderen misschien wat onnozel in de oren maar voor mij is het een hele belevenis.
 
 
 
 
Een jaar geleden had ik niet eens durven hopen wat er de afgelopen maanden allemaal op mijn pad is gekomen. Ik besloot in juni vorig jaar mijn verhaal op papier te zetten. Zo begon ik ook, lekker ouderwets met pen en papier. En voor ik het wist had ik 32 A4’tjes geschreven. Er moest maar eens een laptop komen, besloot ik in juli, dus ik zocht naar een goede tweedehands. Ik tikte mijn geschreven woorden over op de laptop en tijdens het overtikken kwamen er steeds meer woorden bij. Ergens op de helft van oktober besloot ik mijn manuscript in te sturen. Gewoon voor eventueel wat feedback dacht ik en om te horen hoe vreselijk slecht ik het had geschreven. Maar tot mijn grote verbazing kreeg ik binnen vier dagen een mail terug. Of ik mijn telefoonnummer wilde sturen. Dus dat deed ik en een week later had ik een eerste afspraak. Ik dacht: het zal wel, ze nemen me in de maling. Ik zal tijdens de afspraak wel horen dat het helemaal niks is, zo onzeker als ik was. Na die afspraak maakten we een klein maandje later een nieuwe, om mijn contract te tekenen. En dan gaat het snel! 21 maart leek toen nog zo ontzettend ver weg. Maar nu komt het akelig snel dichterbij. Tientallen keren het manuscript herlezen, woorden iets aangepast en weer lezen. De letters en woorden dansen soms voor je ogen. Er moest een omslag komen, die had ik zelf al voor ogen, maar ja, ga dat maar eens uitvoeren. Ook dat is boven verwachting goed gelukt. En dan vorige week, op 4 maart, heb je ineens je eigen boek in handen. Een proefdruk weliswaar, maar toch. Het is mijn vierde ‘kindje’. En deze bevalling ging in tegenstelling tot mijn andere twee wel zoals het hoort, in negen maanden en zonder al te veel obstakels, tot nu toe dan. Want in 12 dagen tijd kan er meer gebeuren dan je lief is, maar daar gaan we niet van uit.
 
 
 
 
De locatie kiezen, ook nog zoiets. Vele zaaltjes, en kroegjes aangeschreven hier in de buurt. De helft laat niet eens van zich horen en dan schiet ik in de stress. Met nog 2,5 maand te gaan. Ik kreeg een ingeving zomaar uit het niets, zou het wat zijn? Gelijk in de telefoon geklommen en overleg gehad, en jawel het is gelukt! De perfecte locatie die ongelooflijk goed bij mij past. Het restaurant van stadion ‘De Kuip’. De plek waar het allemaal begon!
 
 
 
 
Ondertussen zullen ze in Drenthe en Overijssel wel helemaal gek van me zijn geworden, zo hyper de pieper als ik heb lopen rondspringen de laatste maanden. Even dit nog vragen, en oh ja dat ook nog. En nu, de laatste 12 dagen, ben ik nog erger. De bloemen zijn geregeld, de ballonnen, de banner, hapjes en drankjes. Maar ik moet nog een speech schrijven, nu nog?! Ja, nu nog, ik ben er wel aan begonnen, maar backspace is in dit verhaal mijn beste vriend. Ik wil zoveel zeggen, maar niks dekt de lading van wat ik eigenlijk bedoel.
 
 
 
 
 
Maar ook dat komt goed, ik heb tenslotte nog 12 dagen!
maart 1

Het aftellen is begonnen

En dan is het eindelijk maart! Nog 20 dagen en dan zal iedereen mijn boek kunnen lezen, een boek waarin ik mijn diepste gevoelens bloot geef. Dat zelfs de mensen die mij denken goed te kennen, mij eigenlijk nu pas leren kennen. Omdat ik vaak heb geprobeerd alles zelf op te lossen, en vooral niet heb laten zien dat ook ik zware periodes ken. Altijd blijven lachen, en vooral doorgaan was mijn motto. Door te schrijven ben ik meer dan eens geconfronteerd met mezelf. En heb ik bepaalde dingen een plekje kunnen geven en ben dan ook enorm trots op het resultaat.

De dingen in het leven accepteren zoals ze zijn en zoals ze gaan is vaak voor velen best een opgave. Door mezelf meerdere malen niet op de eerste plaats te zetten en te gaan voor het geluk van mijn kind, heb ik geleerd dat dit mij ook gelukkig maakt. Onvoorwaardelijke liefde voor je kind, een kind dat toch afwijkt van wat de meerderheid van de maatschappij je oplegt is een heftig, maar mooi proces. Het stralende gezichtje, het onvoorstelbare vertrouwen, en de enorme liefde die je terug krijgt is onbetaalbaar. Je kind leunt op jou, omdat jij het allemaal weet in de ogen van je kind. Meerdere keren heb ik eerlijk verteld dat ook ik het niet allemaal weet, maar dat ik probeer te doen wat goed voelt en mij goed lijkt. Als je dan een dikke kus en enorm stralende oogjes terug krijgt weet je in ieder geval dat je op de goede weg bent. We zijn er nog lang niet, dit is slechts het prille begin van de vele heftige dingen die nog komen gaan. Maar in mijn geval is soms je gevoel volgen zoveel beter dan je verstand!

Nog twintig dagen…………

.b07c3acbd2c0df5e51dd77a47ab2ef3f

februari 25

Op locatie bezoek

Gisteren ging ik samen met een lieve vriendin op pad om de locatie van de boeklancering te bekijken. Natuurlijk wist ik allang waar het was, maar sinds de laatste keer dat ik er geweest ben is er weer een hoop veranderd. En als ‘gewone’ Feyenoord supporter kom je eigenlijk alleen in het stadion zelf. Er is een gedeelte van het restaurant voor ons gereserveerd, veel groter als ik in eerste instantie dacht. Het is echt prachtig en nu weet ik helemaal zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Dit past en hoort echt bij mij.

Ik heb nog wat kleine dingetjes doorgenomen zoals de tekst die op het ontvangst bord beneden komt te staan. En de garnalen hapjes in filodeeg vervangen voor lekkere Hollandse bitterballen.  Sommige van de luxe tafels worden vervangen door sta tafels, en dan wat versiering erbij en het moet helemaal goed gaan komen!

Dat ik mijn boek mag presenteren in wat vroeger mijn tweede huis was vind ik geweldig. De cirkel is rond, het is de plek waar het allemaal begon, waar ik mijn man leerde kennen en een plek waar ik enorm mooie herinneringen heb.  Toen ik gisteren naar binnen liep wist ik gelijk dat het zo heeft moeten zijn. Ik ben er enorm trots op!

 

11007646_782394218498109_1709862739_neen klein stukje van het gedeelte wat voor de boek presentatie gereserveerd is.