oktober 30

Eindelijk!

Donkere dagen komen er weer aan, website veel te lang niks aan gedaan, sorry voor diegene die mij volgen. Na het uitkomen van Fien had ik er geen puf meer voor. Ik was doodmoe van een heel druk jaar.  Heb aan mezelf gedacht en heb het schrijven ook een poosje links laten liggen. Inmiddels het schrijven wel weer open gepakt en ik zal komende tijd hier weer regelmatig mijn schrijfsels plaatsen. Om te beginnen onderstaande blog, die ik schreef en ook 1 van de redenen is waarom ik een tijdje afwezig was!

——————————————————————–

Ik loop al een aantal dagen te twijfelen of ik deze blog ga schrijven. Waarom? Geen idee,mensen hebben toch wel een oordeel over mij dus er is eigenlijk geen belemmering het niet te doen. Maar waarom zou je het dan wel doen? Niet om zielig gevonden te worden, ik ben verre van zielig. Om aandacht? Ook verre van, dat heb ik niet nodig, oké dat klinkt ook weer arrogant en zeker niet zo bedoeld .Maar gewoon omdat ik het van me af wil schrijven, het zit me dwars en schrijven is mijn passie en ik kan me nu eenmaal met sommige dingen beter uit drukken achter mijn laptop, lekker veilig, lekker laf zullen sommige zeggen. So be it.

Goed to the point. Al jaren loop ik bijna 24 uur per dag met pijn, in mijn schouders, tussen mijn schouders, uitstraling naar mijn vooral linker arm en soms gewoon mega kramp in mijn handen. Uiteraard ben ik met deze klachten meerdere keren bij de huisarts geweest. Elke keer werd ik afgescheept met een pilletje hier en daar, tegen depressie, tegen dit, tegen dat, je loopt immers al jaren in een spanningsveld, dus het zal er allemaal wel uitkomen nu het weer wat rustiger is werd er steeds gezegd. Die pilletjes hielpen wel, voor een paar dagen en dan was die verdomde pijn weer terug, hij of zij zo u wilt, is een deel van mij, hoort bij mij was ik in de loop der jaren gaan geloven. Vorige week was ik het zat, ik werd letterlijk steeds vermoeider, en ben naar de huisarts gegaan. Ik mocht bloed prikken, ook werd nu geprikt op dingen waar nog niet eerder opgeprikt is, reuma. Maar er zal wel niks uitkomen werd er gezegd, dus dan kan je aan de slag met een manuele therapeut. Drie dagen later mocht ik terug bellen. En jawel, wederom had ik de volle kaart bij de bingo, de ontstekingswaarden in mijn bloed zijn zo hoog, dat alles wijst op reuma, spierreuma denkt de dokter. Als proef krijg ik zeven dagen prednison, en aan de hand van die zeven dagen wordt het beleid bepaald. En jeetje wat een goed spul is dat! Mijn pijn is met zeker 90% afgenomen, en wat een feest is dat. Ik kan nog niet zeggen dat ik me helemaal top voel,maar ik moet ook even wennen aan het spul natuurlijk. Maar gewoon het feit dat ik nu een stukje zit te tikken zonder pijn is iets wat ik een week geleden niet voor mogelijk had gehouden! Gelukkig is spierreuma te behandelen met prednison, en kan het daardoor na 2/3 jaar verdwijnen, dus daar ga ik voor. Het enige nadeel is dat de prednison een grote weerslag heeft op mijn diabetes, maar ook daar gaat morgen met de diabetes verpleegkundige aan gewerkt worden. En ik? Ik ben alleen maar opgelucht dat mijn pijn wel degelijk een lichamelijke oorzaak heeft en geen psychische!

april 7

Hoe promoot ik mijn boek?

Bijna drie weken na de boekpresentatie zitten we al, en wat gaat de tijd hard, niet normaal!

Het was een geweldig feestje, intiem, gezellig met allemaal lieve mensen. Ik heb er onwijs van genoten! En dan ineens is je boek overal te bestellen en kunnen mensen mijn verhaal lezen. Best eng hoor, omdat ik toch mezelf totaal bloot geef. Ik heb al enkele hele mooie reacties terug gehad. En dat doet me natuurlijk goed. Het geeft me extra motivatie om het nog meer te promoten.

Eind vorige week heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik gaan mailen naar landelijke kranten, en wat boekhandelaren in Nederland en Belgie. De krant van ‘wakker Nederland’ reageerde binnen uur en vanmorgen had ik een super leuk interview met hun! Donderdag komen ze foto’s maken voor bij het artikel. En dan even afwachten wanneer het in de krant komt natuurlijk.

Zelf als schrijfster promotie maken voor je eigen boek voelt best raar, en soms heb ik het idee dat ik overkom als een mega wanhopige schrijfster die opzoek is naar publiek. Natuurlijk wil ik een mega groot publiek bereiken in Nederland en Belgie,  maar vindt maar eens de juiste kanalen. Ik denk dat ik zelf er alles aan doe wat ik kan. En een interview in de wakkerste krant van Nederland draagt daar natuurlijk alleen maar aan bij.

Ook heb ik volgende week een koffie ochtend in de plaatselijke bibliotheek, erg leuk en hopelijk komen er veel mensen op af.

We staan nog maar aan het prille begin, maar hopelijk wordt mijn boek steeds bekender bij het grotere publiek!

11046768_1570702173168876_245660652140162532_n

maart 19

Op zoek naar………..

Ik ben mezelf niet, of al die jaren nooit geweest. Een mooi duo zong dat in mijn jaren als puber. Uren lang draaide ik hun cd’s en elk liedje zong ik van voor naar achter en weer terug mee. Maar wie ben ik eigenlijk? Ik hoopte het antwoord te vinden door het schrijven van mijn boek. Meerdere malen tijdens het schrijven heb ik mij afgevraagd wie ik ben, maar het antwoord liet lang op zich wachten.
Gehard door vele tegenslagen, maar gesterkt door kracht en vechtlust wat ik eigenlijk nooit verwacht had te hebben.

We zullen doorgaan, wederom een zin uit prachtig lied, is in mijn leven wel van toepassing. Minder relevante dingen voor het boek, maar wel moeilijke zware dingen die ik niet beschreven heb, je hoeft tenslotte ook niet alles van me te weten. Maar het zijn wel dingen die mij gevormd hebben.

  Mijn huisarts heeft mij geleerd dat ik niet alles hoef te doen om anderen te pleasen. Want wat zullen zeggen over me? Hoe zullen ze denken over me? Ik kon zelf al amper dealen met het feit wie ik was, laat staan dat een ander me zou kunnen nemen hoe ik ben. Zoals mensen bij de EO opzoek gingen naar God, ging op zoek naar mezelf. En beetje bij beetje kwam ikzelf te voorschijn. Uit mijn schulp gekropen, maar heb mezelf nog steeds niet helemaal gevonden. Maar ik zit er akelig dichtbij!

Nu de laatste week, merk ik dat ik weer ga denken, wat zullen andere zeggen? Wat zullen ze denken over mijn boek? Het is natuurlijk anders als bij een echt verzonnen verhaal, omdat een recentie over een persoonlijk verhaal in mijn ogen nou eenmaal moeilijk te maken is. Het zal uiteindelijk allemaal goed komen, en gelukkig ben ik nu wel zover in al die jaren gekomen dat ik kan denken, take it or leave it. Dan maar niet.

Dus ik kijk omhoog, naar zon en zoek niet naar een antwoord. Want waarschijnlijk zal ik altijd opzoek blijven naar iets wat ik niet ga vinden.

maart 10

Onderweg naar de boeklancering

Als een klein meisje, wachtend op Sinterklaas, zo voel ik mij de afgelopen dagen. Elke dag een kruisje zetten op de dag die geweest is, nog 12 dagen!
 
 
 
Vanmorgen toen ik opstond bedacht ik mij ineens dat het nu wel heel erg gaat opschieten. Twee werkweken van vijf dagen en één weekend. Het klinkt anderen misschien wat onnozel in de oren maar voor mij is het een hele belevenis.
 
 
 
 
Een jaar geleden had ik niet eens durven hopen wat er de afgelopen maanden allemaal op mijn pad is gekomen. Ik besloot in juni vorig jaar mijn verhaal op papier te zetten. Zo begon ik ook, lekker ouderwets met pen en papier. En voor ik het wist had ik 32 A4’tjes geschreven. Er moest maar eens een laptop komen, besloot ik in juli, dus ik zocht naar een goede tweedehands. Ik tikte mijn geschreven woorden over op de laptop en tijdens het overtikken kwamen er steeds meer woorden bij. Ergens op de helft van oktober besloot ik mijn manuscript in te sturen. Gewoon voor eventueel wat feedback dacht ik en om te horen hoe vreselijk slecht ik het had geschreven. Maar tot mijn grote verbazing kreeg ik binnen vier dagen een mail terug. Of ik mijn telefoonnummer wilde sturen. Dus dat deed ik en een week later had ik een eerste afspraak. Ik dacht: het zal wel, ze nemen me in de maling. Ik zal tijdens de afspraak wel horen dat het helemaal niks is, zo onzeker als ik was. Na die afspraak maakten we een klein maandje later een nieuwe, om mijn contract te tekenen. En dan gaat het snel! 21 maart leek toen nog zo ontzettend ver weg. Maar nu komt het akelig snel dichterbij. Tientallen keren het manuscript herlezen, woorden iets aangepast en weer lezen. De letters en woorden dansen soms voor je ogen. Er moest een omslag komen, die had ik zelf al voor ogen, maar ja, ga dat maar eens uitvoeren. Ook dat is boven verwachting goed gelukt. En dan vorige week, op 4 maart, heb je ineens je eigen boek in handen. Een proefdruk weliswaar, maar toch. Het is mijn vierde ‘kindje’. En deze bevalling ging in tegenstelling tot mijn andere twee wel zoals het hoort, in negen maanden en zonder al te veel obstakels, tot nu toe dan. Want in 12 dagen tijd kan er meer gebeuren dan je lief is, maar daar gaan we niet van uit.
 
 
 
 
De locatie kiezen, ook nog zoiets. Vele zaaltjes, en kroegjes aangeschreven hier in de buurt. De helft laat niet eens van zich horen en dan schiet ik in de stress. Met nog 2,5 maand te gaan. Ik kreeg een ingeving zomaar uit het niets, zou het wat zijn? Gelijk in de telefoon geklommen en overleg gehad, en jawel het is gelukt! De perfecte locatie die ongelooflijk goed bij mij past. Het restaurant van stadion ‘De Kuip’. De plek waar het allemaal begon!
 
 
 
 
Ondertussen zullen ze in Drenthe en Overijssel wel helemaal gek van me zijn geworden, zo hyper de pieper als ik heb lopen rondspringen de laatste maanden. Even dit nog vragen, en oh ja dat ook nog. En nu, de laatste 12 dagen, ben ik nog erger. De bloemen zijn geregeld, de ballonnen, de banner, hapjes en drankjes. Maar ik moet nog een speech schrijven, nu nog?! Ja, nu nog, ik ben er wel aan begonnen, maar backspace is in dit verhaal mijn beste vriend. Ik wil zoveel zeggen, maar niks dekt de lading van wat ik eigenlijk bedoel.
 
 
 
 
 
Maar ook dat komt goed, ik heb tenslotte nog 12 dagen!